ชาวซิกข์ได้เริ่มเข้าไปตั้งรกรากทำมาหากินในจังหวัดขอนแก่น และจังหวัดใกล้เคียงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1932 ในระยะแรก ชาวซิกข์ในจังหวัดขอนแก่นไม่ได้ทำการก่อสร้างศาสนสถานเฉพาะ สำหรับดำเนินศาสนกิจของชุมชน แต่จะใช้วิธีประกอบศาสนกิจในบ้านเรือนของศาสนิกชน หมุนเวียนกันไป โดยจะประกอบศาสนกิจเฉพาะวันอาทิตย์ วันขึ้นเดือนใหม่ (วันขึ้นสิบห้าค่ำ) และวันสำคัญทางศาสนา
	ต่อมาเมื่อจำนวนศาสนิกชนเพิ่มขึ้น จึงได้ร่วมใจกันก่อสร้างศาสนสถานถาวรแห่งใหม่สำเร็จในปี ค.ศ. 1972 เป็นตึกสองชั้นเลขที่ 157-9 ถนนร่วมจิต อ.เมือง จ.ขอนแก่น ชั้นล่างด้านขวาจะเป็นห้องโถงโล่งสำหรับนั่งรับประทานอาหารในคุรุกาลังกัร (ครัวพระศาสดา) และด้านซ้ายจะเป็นห้องสำนักงาน ห้องพักอาศัยของศาสนจารย์
	ชั้นที่สองจะเป็นห้องโถงกว้าง พื้นจะปูพรมสีแดงสวยงามเต็มพื้นที่ ตรงกลางห้องโถงจะเป็นบัลลังก์ ยกสูงจากพื้นห้องประมาณหนึ่งเมตร เป็นที่ประทับของพระศาสดาศรีคุรุครันธ์ซาฮิบ (พระมหาคัมภีร์ - พระศาสดานิรันด์กาลของซิกข์) ณ.ที่นี้จะเป็นที่ ประกอบศาสนกิจเจริญธรรมสวดภาวนา และขับร้องกีรตันทุกเช้า ชั้นบนสุดเป็นดาดฟ้าจะมีนิชาน ซาฮิบ (ธงศาสนสัญลักษณ์ของซิกข์) ปักไว้ในฐานคอนกรีต เป็นเครื่องหมายเอกลักษณ์ของคุรุดวาราของซิกข์ทุกแห่งในโลก