4. คุรุ รามดาส ยิ
(อายุขัย: 1534 - 1581 & ครองราชย์: 1574 - 1581)

ท่าน คุรุ รามดาส ยิ (เดิมคือท่านเจทธา) เกิด ใน ปี ค.ศ. 1534 ในหมู่บ้าน จูนา มันดิ ในเมืองลาฮอร์ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศปากีสถาน) พระบิดาของท่าน คือ ท่าน ศรี ฮารดาส ยิ และพระมารดาของท่าน คือ ท่าน มาตา ดายา กอร์ ยิ ท่านได้สมรสกับท่าน บิบิ บาณิ ยิ และมีลูกชาย 3 คน คือ ท่าน ปริทริ จันทร์ ท่านมหาเดว และ ท่านอัรยัน เดว

การอุทิศตนเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความเต็มใจ และการถ่อมตัว เป็นคุณธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของ ท่าน คุรุ อังขัด เดว ยิ และ ท่าน คุรุ อมัรดาส ยิ ท่านได้ผ่านการทดสอบที่เคร่งครัดมากก่อนที่ท่านจะได้รับการยอมรับเป็นลูกศิษย์ของท่านพระศาสดาต่างๆ จนท่านได้รับตำแหน่งเป็นพระศาสดาในที่สุด ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ก็เช่นกัน ท่านได้สูญเสียพระมารดาของท่านไปตั้งแต่ท่านยังเป็นเด็กทารก และพระบิดาของท่านก็ได้จากท่านไปตั้งแต่ตอนที่ท่านมีอายุเพียง 7 ขวบ ถึงแม้ว่าท่านจะยังเป็นเพียงเด็กน้อย แต่ท่านก็ยังพยายามปลอบท่านย่าของท่านให้หยุดเศร้าโศกเสียใจ ท่านได้เติบโตในเมืองบาซาร์เก และครองชีพด้วยการเป็นพ่อค้าเข็นรถขายเมล็ดถั่วต้ม

	ท่าน คุรุ อมัรดาส ยิ ได้สังเกตท่านมาตั้งแต่นั้น ด้วยการเป็นลูกค้าอุดหนุนท่านและท่านก็ได้รับการต้อนรับที่น่าประทับใจตลอดมา
	เมื่อท่าน คุรุ อมัรดาส ยิ ได้ย้ายไปยังเมืองโกอิงวัล ท่านเจทธาก็ได้เดินทางไปด้วย และในเวลาต่อมาท่านก็ได้แต่งงานลูกสาวท่าน คือ ท่าน บิบิ บาณิ ให้กับ ท่านเจทธา
	ท่าน หบาย เจทธา ได้ทำตามที่ท่าน คุรุ อมัรดาส ยิ สั่ง คือได้สร้างเมืองในสถานที่ที่ท่าน คุรุ อมัรดาส ยิ ได้บอกไว้

ต่อมาที่นี่ได้ถูกเรียกว่าคุรุ-จักร และต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อของเมืองรามดาสปูระ และต่อมาเมื่อท่านได้ก่อสร้างบ่อน้ำอันศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา สถานที่นี้ก็ได้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในชื่อเมืองอัมริตซาร์ ซึ่งแปลว่า "บ่อน้ำแห่งความอมตะ" จนมีคนกล่าวขานกันว่า "การได้ลงไปอาบน้ำในบ่อน้ำของ ท่าน คุรุ รามดาส ยิ นี้ เปรียบเสมือนกับได้ล้างบาปทั้งหมดให้หมดสิ้นไป" เมืองอัมริตซาร์นี้ก็ยังคงเป็นเมืองที่ศักดิ์สิทธิ์ และมีความสำคัญต่อศาสนาซิกข์อยู่จนกระทั่งวันนี้

การทุ่มเทปรนนิบัติรับใช้ท่านพระศาสดาด้วยความศรัทธาและจริงใจของ ท่าน หบาย เจทธา นี้ทำให้ ท่าน คุรุ อมัร ดาส ยิ ชื่นชมยินดียิ่งนัก จนในที่สุด ใน ปี ค.ศ. 1574 ท่านก็ได้ส่งมอบหน้าที่อันสำคัญยิ่งนี้ท่าน คุรุ รามดาส ยิ และได้แต่งตั้งให้ท่านขึ้นเป็นพระศาสดา เพื่อให้ท่านเป็นผู้ชี้นำแสงสว่างแห่งชีวิตให้กับเราชาวซิกข์ทุกคนต่อไป

	ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ยังคงจัดให้มีการร้องเพลงสวดมนต์สรรเสริญและขอพรจากพระเจ้า (Kirtan) และจัดให้มีการทำอาหารเพื่อแจกให้กับชาวซิกข์ทุกคน (Lankar) และคอยดูแลรับใช้ทุกคนด้วยความถ่อมตน (Sewa) ท่าน คุรุ รามดาส ยิ จะเน้นถึงการปรนนิบัติรับใช้ผู้อื่นด้วยความถ่อมตนและถือว่าเป็นหน้าที่อันสำคัญของชาวซิกข์ทุกคน นอกจากนี้ท่านยังสอนให้ยึดมั่นใจความซื่อสัตย์สุจริตและสวดมนต์สรรเสริญและขอพรจากพระเจ้าอย่างสม่ำเสมอ
	สิ่งนี้จะช่วยทำให้เราทุกคนมีความสุข สงบ และ หลุดพ้นจากความเจ็บปวดทั้งหลายในโลกนี้
ครั้งหนึ่งหลานคนแรกของ ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ได้มาเชื้อเชิญให้ท่านเดินทางไปเยี่ยมชมเมืองลาฮอร์ เพื่อไปจัดการจัดพิธีแต่งงานให้กับลูกชายของเขา แต่ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ไม่สามารถละทิ้งหน้าที่นี้ไปได้จึงได้สัญญาว่าจะส่งลูกชายของตนไปแทน ซึ่งต่อมา ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ได้ขอให้ลูกชายคนโตของท่าน คือ ท่าน ปริทริ จันทร์ ให้ไปจัดการแทนท่าน แต่ลูกชายของท่านได้ปฏิเสธท่าน เพราะกลัวว่า ท่าน คุรุ รามดาส ยิ จะพยายามคิดที่จะกำจัดท่านไปให้พ้นทาง เพื่อจะได้แต่งตั้งให้น้องชายคนเล็กสุดของท่าน คือ ท่าน อัรยัน เดว ขึ้นเป็นพระศาสดาองค์ต่อไป เพราะท่าน อัรยัน เดว เป็นลูกชายคนโปรดของท่าน ส่วน ท่าน มหาเดว ซึ่งเป็นลูกชายคนกลางของท่าน คุรุ รามดาส ยิ นั้นต้องการอยู่อย่างสันโดษและไม่สนใจในทางโลก

ดังนั้น ท่าน คุรุ รามดาส ยิ จึงต้องขอให้ลูกชายคนสุดท้องของท่าน คือ ท่าน อัรยัน เดว ไปจัดการแทน ซึ่งท่านก็ยินดีที่จะไปด้วยความเต็มใจ ทำให้ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้น ท่าน อัรยัน เดว ยิ ก็ได้เดินทางออกสู่เมืองลาฮอร์ และอยู่ที่นั้นตามคำสั่งของพระบิดาของท่านเพื่อเผยแผ่หลักธรรมและคำสอนของศาสนาซิกข์ต่อไปจนกว่าจะเรียกให้กลับมา อีก 2 ปีต่อมา ท่าน อัรยัน เดว ยิ รู้สึกเศร้าโศกเสียใจ เพราะคิดถึงบ้านเป็นอย่างยิ่ง จึงได้แต่งบทกลอนของความรับและการอุทิศตนขึ้นมา และได้ส่งไปให้ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ซึ่งต่อมาอีกประมาณ 2 -3 เดือน ท่านอัรยัน เดว ยิ ก็ได้ส่งบทกลอนไปให้พระบิดาของท่านอีก แต่จดหมายของท่าน อัรยัน เดว ยิ ไม่เคยถึงมือพระบิดาของท่าน เนื่องจากพี่ชายของท่าน คือ ท่าน ปริทริ จันทร์ เกิดความอิจฉาริษยา และคอยกลั่นแกล้งไม่ส่งจดหมายทั้ง 2 ฉบับนั้นให้พระบิดา ท่าน อัรยัน เดว ยิ จึงเขียนจดหมายฉบับที่ 3 ขึ้นมาใหม่ และสั่งให้คนส่งข่าวนำไปให้กับมือของท่าน คุรุ รามดาส ยิ แต่เพียงผู้เดียว

จดหมายนี้มีความว่า "เวลาแห่งการพรากจากนั้นช่างยาวนานมาก เมื่อไรเราจะได้เจอท่านพระบิดาที่รักอีก หากไม่ได้เจอท่าน วันคืนของเราก็ไม่ยอมผ่านไป เรานอนไม่เคยหลับ เราเป็นผู้เสียสละอุทิศตน และจะเสียสละอุทิศตนอีกครั้งเพื่อท่าน ท่านพระศาสดาของมนุษย์ทั่งปวง" (Majh) ทันทีที่ได้อ่านบทกลอนนี้ในจดหมายที่ได้รับ ท่านรู้สึกได้ว่ามีจดหมายจากลูกชาย คือ ท่าน อัรยัน เดว ที่ส่งมาถึงท่านก่อนหน้านี้ถึง 2 ฉบับ แต่ท่านไม่ได้รับ จึงได้เรียกลูกชายคนโตของท่าน คือ ท่าน ปริทริ จันทร์ และถามหาความจริง ซึ่งในตอนแรกท่านก็ปฏิเสธ แต่เมื่อพระบิดาซักถามบ่อยครั้งเข้า ท่านก็ยอมรับ และสารภาพความจริงทุกอย่าง และมอบจดหมายทั้ง 2 ฉบับนั้นให้พระบิดาของท่าน เมื่อท่านคุรุ รามดาส ยิ ได้อ่านจดหมายนั้น ท่านก็ถึงกับน้ำตาคลอ ซึ้งกับความจริงใจและการถ่อมตนของ ท่าน อัรยัน เดว ยิ ดังนั้น ท่านจึงได้สั่งให้ท่าน บาบา บุดดารีบเดินทางไปยังเมืองลาฮอร์และรับลูกชายของท่านกลับมาในทันที ซึ่งต่อมา ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ก็ได้แต่งตั้งให้ท่าน อัรยัน เดว ยิ ขึ้นเป็นพระศาสดา ซึ่งทำให้ท่าน ปริทริ จันทร์ ไม่พอใจในการตัดสินใจของพระบิดา และคอยกลั่นแกล้งและด่าว่า ท่าน คุรุ อัรยัน เดว ยิ อยู่ตลอด ทำให้ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ต้องประณามและลงโทษในการกระทำลูกชายคนโตของท่านต่อหน้าสาธารณชน ต่อมาไม่นานนัก ท่าน คุรุ รามดาส ยิ ก็ได้เสียชีวิตลงในวันที่ 1 เดือนกันยายน ปี ค.ศ. 1581