ผม (เกศา) ในสมัยโบราณเกศาหรือผมแสดงถึงความเป็นนักบวชและผู้ทรงคุณธรรม พระศาสดา คุรุ นานัก เดว ยิ เป็นผู้ที่ได้ริเริ่มการไว้ผมโดยห้ามไม่ให้ตัด การรักษาเกศาเป็นการแสดงถึงการดำรงชีพที่สอดคล้อง กับความประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าที่ได้ทรงประทานเกศาแก่มนุษย์ การตัดหรือทำลายเกศาอาจเป็น การแสดงออกถึงเจตนามุ่งทำลายสิ่งอันประเสริฐที่ธรรมชาติได้มอบมาให้แก่มนุษย์ และสำคัญตนเองว่าเป็นผู้ฉลาดกว่าพระผู้เป็นเจ้า การรักษาเกศาเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญและเด่นที่สุดของซิกข์ ผู้ที่ตัดหรือทำการเล็มเกศาของตน จะถือว่าเป็นผู้ที่ผละออกจากศาสนาซิกข์

หวี (กังฆะ) จำเป็นสำหรับการรักษาเกศาให้สะอาดและเรียบร้อย

กางเกงในขาสั้น (กะแช่ร่า) เป็นสัญลักษณ์แห่งความดีงาม และกระทัดรัดเรียบร้อย สร้างความสะดวกสบายและคล่องตัว ในการเดินทางทำงาน ในการสู้รบ และยังสะดวกแม้ในยามพักผ่อน เป็นสัญลักษณ์แห่งความว่องไว ปราดเปรียว

กำไลเหล็ก (การ่า) เป็นสัญลักษณ์แห่งความอดกลั้น ถ่อมตนและสุภาพ เป็นเครื่องเตือนใจชาวซิกข์ตลอดเวลาว่า เขามีพันธะผูกพันกับองค์พระศาสดา เมื่อใดที่เขามองดูกำไลในมือของตน เขาจะคิดชั่งใจหลายครั้งก่อนที่จะกระทำสิ่งใดที่ผิดคุณธรรม เป็นเครื่องหมายแสดงถึงความผูกพันต่อหมู่คณะและการเป็นมิตร การแสดงออกของความรู้สึกของความเป็นพี่น้อง ทำให้ชาวซิกข์ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดมาจากไหน มีความรู้สึกเป็นตัวแทนขององค์พระศาสดา เพราะเขามีลักษณะเหมือน พระศาสดา และจะปฏิบัติตามพระบัญญัติของพระศาสดาอย่างเคร่งครัด

ดาบ (กิรปาน) เป็นเครื่องหมายของความกล้าหาญและการผจญภัย เป็นการแสดงออกถึงความเชื่อมั่นในตัวเอง และพร้อมที่จะปกป้องเกียรติของตนและผู้อื่น ดาบจะใช้เป็นเครื่องปกป้องตนเองและผู้อื่นเท่านั้น ไม่ใช่เป็นอาวุธในการรุกรานหรือทำร้ายผู้อื่น