ในตอนแรก ฉันรอไม่ไหวที่จะเรียนจบเร็วๆ เพื่อที่จะไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัย
ต่อมา ฉันก็รอไม่ไหวที่จะรีบศึกษาให้จบจากมหาวิทยาลัยและเริ่มทำงาน
และต่อมา ฉันก็เร่งวันเร่งคืนที่จะได้แต่งงานและมีลูกผู้สืบสกุล
และต่อมา ฉันก็รอไม่ไหว ว่าเมื่อไรลูกของฉันจะโตขึ้นและเข้าโรงเรียน ฉันจะได้กลับไปทำงานต่อ
และแล้ว ฉันก็อดทนรอไม่ไหว ว่าเมื่อไรวันเกษียณอายุจะมาถึง
และตอนนี้ ฉันก็กำลังจะตาย... ฉันพึ่งจะสำนึกได้ตอนนี้เอง ว่าฉันลืมที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างที่ฉันต้องการ